Yazarlar
Öz
Problem Durumu: Oyun, insan hayatının hemen her evresinde var olan bir etkinlik olmakla birlikte, özellikle hayatın ilk yıllarında çocuğun içinde yaşadığı dünyayı tanıması, sevgilerini, kıskançlıklarını, mutluluk ve kırıklıklarını, düşmanlıklarını, iç çatışmalarını, hayallerini, düşüncelerini ifade edebilmesi için en uygun dil olarak kabul edilmektedir (Oktay, 2004: 253-254). Okul öncesi dönemde eğitim-öğretim sürecinin temelini oluşturan oyun yönteminin amacına uygun ve nitelikli olarak kullanılabilmesinde hiç kuşkusuz öğretmenlerin rolü oldukça büyüktür. Öğretmenler hedef kitlelerin gelişim özellikleri, ilgi ve gereksinimleri ile uyumlu hedefler belirlemeli ve bu hedeflere ulaşmanın en verimli yollarını uygulamaya sokmalıdır. Oyun, çocukların eğitiminde kullanılan en temel araç olduğuna göre, okul öncesi eğitimde hedeflenen amaçlara uygun, kaliteli bir eğitim sürecine ulaşılabilmesi açısından okul öncesi öğretmenlerinin oyun öğretimi ile ilgili tutum ve görüşleri büyük bir öneme sahiptir (Oktay, 2004: 253-254). Araştırma Yöntemi: Araştırma'nın çalışma grubu Kosova'da Prizren ilinde bulunan, Türkçe eğitim veren ökul öncesi öğretmenleri ile oluşturmuştur. Öğretmenlerin görüşlerinin belirlenebilmesi için nitel araştırma deseninde kullanılan önemli ölçme araçlarından biri olan görüşme tekniğinden yararlanılmıştır. Patton’a (1987) göre görüşmenin amacı, bir bireyin iç dünyasına girmek ve onun bakış açısını anlamaktır (Yıldırım ve Şimsek, 2013). Yarı yapılandırılmış görüşmede katılımcılar kendilerini derinlemesine ifade etme olanağı bulur (Büyüköztürk, vd., 2013). Buna göre, araştırma problemine ilişkin olarak farklı tecrübeleri ve buna bağlı olarak farklı bakış açılarını yansıtabilecek katılımcılara ulaşılmaya çalışılmış ve okul türleri, görev yapılan okulun sosyoekonomik düzeyi, mesleki kıdem bakımından maksimum çeşitliliğin sağlanması amaçlanmıştır. Beklenen Sonuçlar: Oyun bir çocuğun bilişsel, fiziksel, zihinsel, sosyal-duygusal gelişime etki ettiği gözlemlenmiştir. Okul öncesi eğitimde genel olarak öğrencinin öğrenme biçimine göre geleneksel ya da oyunda öğretimi tercih ettikleri sonucuna varılmıştır. Oyuna, yeni müfredata göre haftalık plan programında, beden eğitimi alan başlığı altında belirli yüzdelik diliminde oyuna yer verildiği, ders içeriğinde ve öğrenme biçiminde öğretmenler oyuna yer verebilmektedir. Kız çocuklarının daha çok bebeklerle, erkek çocukların ise araba yarışlarıyla daha çok oyun oynadığı sonucuna varılmıştır. Grup olarak oynamay tercih eden öğrenciler en çok lego oyununu oynamayı tercih etmektedirler. Hava şartlarına göre oyunları sınıf içi ya da sınıf dışı oynadıkları gözlemlenmiştir. Öğrencileri değerlendirirken belirli gözlem formları olduğu ve bu gözlem formunun bireysel değerlendirildiği sonucuna varılmıştır. Kaynakça: Aral, N., Kandır, A. ve Can Yaşar, M. (2001). Okul öncesi eğitim II. İstanbul: Ya-Pa Yayınları. Artar, M. (1999). Okul öncesi öğretmenlerinin çocukların oyun hakkına ilişkin tutumları. B. Onur ve N. Güney (eds.), Türkiye’de çocuk oyunları: Araştırmalar (ss. 84-94) İçinde. Ankara: Ankara Üniversitesi Çocuk Kültürü Araştırma ve Uygulama Merkezi Yayınları No:12. Ayan, S. & Memiş, U. A. (2012). Erken çocukluk döneminde oyun. Selçuk Üniversitesi Beden Eğitimi ve Spor Bilim Dergisi, 14 (2), 143-149. Aydın, B. & Doğan, M. (2012). Geçmişten günümüze matematik ğretimi nün eki engeller. Journal of Life Sciences, (1)2,45-58. Aytekin, H. 2001. “Okul Öncesi Eğitim Programları İçinde Oyunun Çocuğun Gelişimine olan Etkileri.” Yüksek Lisans Tezi, Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü: Kütahya. Bekmezci, H. & Özkan, H. (2015). Oyun ve oyuncağın çocuk sağlığına etkisi. İzmir Dr. Behçet Uz Çocuk Hast. Dergisi, 5(2), 81-87. doi:10.5222/buchd.2015.081 Bilen, M. (1999). Plandan Uygulamaya Öğretim, Ankara: Anı Yayıncılık. Dönmez, N. B. (1992). Oyun Kitabı. İstanbul: Esin Yayınları. Gazezoğlu, Ö. (2007). “Okul Öncesi Eğitim Kurumlarında Devam Eden 6 Yaş Çocuklarına Öz Bakım Becerilerinin Kazandırılmasında Oyun Yoluyla Öğretimin Etkisi.” Yüksek Lisans Tezi, Dokuz Eylül Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü: İzmir. Hazar, Muhsin. Beden Eğitimi Ve Sporda Oyunla Eğitimi,2.baskı Ankara Basımevi, Ankara,1997 ISENBERG, J.P.and JALONGO, M.R. (2001). Creative Expression and Play in Early Childhood Upper Saddle River, New Jersey. Jones, G., Taylor, A. & Forrester, J. H. (2011). Developing a scientist: A retrospective look. International Journal of Science Education, 33 (12), 1653-1673. Kadim, M. (2012). Okul Öncesi Öğretmenlerinin Oyun Öğretimine İlişkin ÖzYeterliklerinin İncelenmesi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü. Bolu. Koçyiğit, S., Tuğluk, M. N. ve Kök, M. (2007). Çocuğun gelişim sürecinde eğitsel bir etkinlik olarak oyun. Kazım Karabekir Eğitim Fakültesi Dergisi, 16, 324-342. Koçyiğit, S., Tuğluk, M., Kök, M. (2007). Çocuğun gelişim sürecinde eğitsel bir etkinlik olarak oyun. Kazım Kara ekir Eğitim Fakültesi Dergisi (KKEFD), 1, 324-342. M.E.B. (2013). MEB Temel Eğitim Genel Müdürlüğü Okul Öncesi Eğitim Programı. https://tegm.meb.gov.tr/dosya/okuloncesi/ooproram.pdf, Erişim: 09.08.2018. M.E.B. (2013). MEB Temel Eğitim Genel Müdürlüğü Okul Öncesi Eğitim Programı. https://tegm.meb.gov.tr/dosya/okuloncesi/ooproram.pdf, Erişim: 09.08.2018. MEB (2013). Ortaokul ve İmam Hatip Ortaokulu Zekâ Oyunları Dersi (5., 6., 7., 8. Sınıflar) Öğretim Programı. Oktay, A. (2004). Yaşamın Sihirli Yılları: Okul Öncesi Dönem (5. Baskı). İstanbul: Epsilon Yayıncılık Oktay, Ayla. (2002) . Yaşamın Sihirli Yılları: Okul Öncesi Dönem. İstanbul: Epsilon Yayınları Öncü, E.Ç. Ve Özbay, E..( 2005). Oyun, Kök Yayıncılık, Ankara. Poyraz, H. (1999). Okul öncesi döneminde oyun ve oyuncak. Ankara: Anı. Tuğrul, B., Ertürk, H. G., Özen Altınkaynak, Ş. ve Güneş, G. (2014). Oyunun Üç Kuşaktaki Değişimi, The Journal of Academic Sociall Science Studies JASSS, 27, 1-16. Yalcinkaya, Münevver. (2002) Okul Öncesinde Hareket Eğitimi ve Oyun Dokuz Eylül Üniversitesi Anaokulu/Anasınıfı Öğretmeni El Kitabı içinde Yay. Haz. Işık Gürşimşek, YA-PA Yayınevi, ss. 7-23 Yıldırım, A. & Şimşek, H. (2013). Sosyal Bilimlerde Nitel Araştırma Yöntemleri. Ankara: Seçkin Yayıncılık. Yıldız, V. (1992). İzmir il merkezindeki okul öncesi eğitim kurumlarında oyunun yeri. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. İzmir. Yilmaz, G., İlkörücü, Ş. & Çepni, S. (2018). Aile katılımlı fen etkinliklerinin 5-6 yaş grubu çocukların bilimsel süreç becerilerine etkisi. Zorlu, A. (2016). Yönlendirici olmayan oyun terapisinin dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu belirtili çocukların duygu ve davranışları üzerindeki etkisinin incelenmesi (Doktora Tezi). İstanbul Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, İstanbul.
Anahtar kelimeler: Okul öncesi eğitimi, oyun, oyunla öğretim
Kaynak gösterimi
Arslan, A. ve Yıldırım, S. (2024). Okul öncesi öğretmenlerinin oyunla öğretime yönelik görüşleri. Bildiri Özet Kitabı içinde. X. Uluslararası TURKCESS Eğitim ve Sosyal Bilimler Kongresi.

